Przejdź do głównej zawartości

Filmowa akcja - recenzja numer dwa

 


Jednak zwycięstwo Mrocznego Rycerza ma pewne nieoczekiwane konsekwencje: nowo mianowana komisarz policji Ellen Yindel uważa Batmana za nielegalnego i wzywa do jego aresztowania; po latach w stanie katatonicznym Joker został wskrzeszony przez zmartwychwstanie Batmana i zaplanował nowe uszkodzenie ciała; a nawet w Gabinecie Owalnym prezydent zmusi swojego pupila Supermana do podjęcia działań przymusowych, jeśli Batman nadal będzie się wyśmiewał z prawa zakazującego działalności superbohaterów.

Dwie dekady później (i wraz ze zmianami w środowisku medialnym) opowieść Richarda Jewella pozostaje aktualna. To opowieść o tym, jak daleko człowiek posuwa się do przodu jako bohater i upokarzany przez media, zanim przyjrzy się wszystkim faktom. Ale pod kierunkiem Clinta Eastwooda wszelkie subtelności i cienie są wyrzucane przez okno. niewybredna melodia. Richard Jewell nie maluje swojej postaci w bogatych odcieniach szarości; są tacy, którzy z natury wiedzą, że Jewell jest niezrozumianym i zabawnym, a jednocześnie przyzwoitym człowiekiem do głębi, a wszyscy inni są na torach kolejowych, zachęceni ambicją i własnym interesem. To, co mogło być na czasie przypowieść, jest raczej przedstawione u Richarda Jewella jako celnie wykonane i zagrane, ale irytująco redukujące narzędzie.

Paul Walter Hauser nosi imię Richarda Jewella, ambitnego policjanta, którego zachowanie wobec książki i szacunek dla władzy wywołane jest pogardą i kpinami rówieśników. Pomimo wielu niepowodzeń i wciąż mieszkającego z matką Barbarą (Kathy Bates), Jewell skończył pracę jako obrońca na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996, Igrzyskach Olimpijskich Atlantic Georgia w Gruzji. Pewnej nocy bomba eksplodowała i bohatersko pomaga ocalić życie okolicznym mieszkańcom, zmieniając go z dnia na dzień w celebrytę. Kiedy jednak pisarka konstytucji Atlanta-Journal Kathy Scruggs (Olivia Wilde) dowiaduje się, że FBI prowadzi śledztwo w sprawie Jewella jako podejrzanego o zamach bombowy – Toma Shawa (Jon Hamm), agenta wydarzenia obecnego w nocy – rada Jewell nagle przechodzi od bohatera do złoczyńcy w oczach mediów. W obliczu FBI jego były przyjaciel z pracy,

 

 

Richard Jewell uważa ten film za nieco irytujący. Film zwraca uwagę na zawiłości historii, a następnie je ignoruje. Raport Atlanta-Journal na temat Jewell nic nie robi, a FBI w rzeczywistości nie narusza swoich konstytucyjnych praw, więc elementy filmu można znaleźć w filmie, który bada etykę, kiedy informacje powinny być udostępniane opinii publicznej, a kiedy organizacja rządowa przekroczyła granicę podczas dochodzenia w sprawie potencjalnego zagrożenia terrorystycznego. Pisarz Billy Ray był gotów zmierzyć się z takimi wędrówkami w scenariuszach poprzednich thrillerów dramatycznych opartych na prawdziwych historiach, takich jak Shattered Glass i Breach, ale Richard Jewell przedstawia swoją fabułę w czerni i bieli. A ponieważ film jasno pokazuje, że Jewell jest niewinny, nie ma nic takiego która kwestionuje opinię publiczną i zmusza ją do zastanowienia się, czy podzielili się podejrzeniami mediów i FBI, gdyby byli tam i nie znali jeszcze prawdy. To ciekawe pytanie, biorąc pod uwagę trwające ponowne badania popkultury w latach 90. i to, jak często postacie medialne ostatniej dekady porzucały nierentowne cele (Monica Lewinsky).

Zamiast tego Richard Jewell pozwala widzom poddać się ich uprzedzeniom i kręci głowami z dezaprobatą, gdy ktoś na ekranie wątpi w Jewella lub widzi w nim potencjalne niebezpieczeństwo. Filmowanie Eastwood pozostawia wiele do życzenia również w innych obszarach, zwłaszcza w zakresie stymulacji i dźwięku. Bohaterowie starej i kumpelskiej komedii z pierwszego aktu zderzają się z dramatycznym zwrotem akcji, a sceny, w których pojawia się życie Jewell, są dziwnie luźne, pozbawione napięcia i wydają się znacznie dłuższe niż w rzeczywistości. Jednocześnie Eastwood jest zbyt dobrym rzemiosłem, aby przekształcić się w film, który wygląda jak dno, a uderzająco naturalistyczny film Yvesa Bélangera i ciągły montaż Joela Coxa zapewniają, że Richard Jewell działa jako gawędziarz ekonomiczny.

 

Ten występ ratuje Richarda Jewella od bylejakości, zwłaszcza Hausera i Rockwella. Specyficzny Jewell i sardoniczny Bryant to postacie, które grają zgodnie z mocą aktorów, a sceny, w których tylko para wchodzi w interakcję (czy to gra zręcznościowa w latach 80., czy próba wyjaśnienia imienia Jewell) są jednymi z najbardziej serdecznych w część filmowa. , zabawne i oszałamiające. Mniej zadowalające są jednak te przedstawione przez Hamma i Wilde'a jako niemal komicznych antagonistów. Były agent federalny jest postacią złożoną, ale sformułowanie wątpliwego śledztwa FBI Jewell jako opartej na poczuciu winy próby ukrycia się przez Shawa nie robi nic, by Richard Jewell mniej obawiał się dramatyzacji. Jeśli chodzi o niesławny już wizerunek Wilde'a Scruggsa: jedna ze stron oczekuje, że założy sztuczne wąsy, maniakalnie skręcać się i kurczyć podczas wieszania innych ludzi, aby znaleźć następny duży klusek, zanim dostanie brata. (To, że film nie wspomina o jego przedwczesnej śmierci ani że jego rola w wyjaśnieniu nazwy Konstytucji Atlanta-Journal Jewell nie jest w żaden sposób pomocna).

Podczas produkcji Richard Jewell zagrał wcześniej rolę Jonaha Hilla i Leonardo DiCaprio pod pseudonimami Jewell i Bryant, w reżyserii Paula Greengrassa. Trudno podejrzewać, że iteracja nie tylko zadziałałaby tak samo dobrze, jak gotowa wersja, ale była też bardziej ekscytującym i prowokującym do myślenia dokumentem w filmach Greengrass, takich jak filmy z 93 i 22 lipca. Niestety, pokaz Eastwooda ma te same problemy, co inne prawdziwe filmy fabularne, które nakręcił w ciągu ostatniej dekady, a jego źródłem jest „Ballada Richarda Jewella”. aż do prostszej i bardziej płaskiej historii, która jest winna bardzo sensacyjnej polityki, którą stara się potępić. Opowieść Jewella zasługiwałaby na niego lepiej niż „Fake News!” Odpowiednik filmu z krzykiem.

Powrót Mrocznego Rycerza, część 1 była imponującym triumfem, jeśli chodzi o uchwycenie uderzającej historii Franka Millera (która na zawsze zmieniła oblicze Batmana) i skuteczne uchwycenie mrocznej, przepełnionej medytacji na temat tego, kim jest Batman i co reprezentuje. pomimo przeszkód w tłumaczeniu ze strony na ekran. (Historia Millera, na przykład, zawierała wiele narracji, które nie są narzędziem, którego film może używać tak skutecznie.) Mroczny rycerz powraca, część 2 jest równie wierna i twórcza we własnym tłumaczeniu ostatnich dwóch tomów Czwórka Millera. -częściowa historia („Polowanie na Mrocznego Rycerza” i „Upadek Mrocznego Rycerza”); Niestety to wierne odtworzenie okazuje się również upadkiem filmu.

W historii Millera zbudowano wiele satyry społecznej - i nigdzie nie jest to bardziej widoczne niż w dwóch ostatnich tomach, które zawierają duży szczegół zimnej wojny i groźby nuklearnego holokaustu, który wisiał na świecie w tym czasie ta historia została napisana (lata 80.). Dla fanów czytania tej historii z czasów rzeczywistej zimnej wojny był to odwracalny i przyjemny wątek do naśladowania – ale w kontekście filmu animowanego z XXI wieku przywiązuje dużą wagę do inaczej skoncentrowanej narracji. Prezydent Reagan-esque, który towarzyszył kowbojskim dyskusjom – lub Superman walczy z siłami sowieckimi na Kubie – wyraźnie wprawia w zakłopotanie tych, którzy są zbyt młodzi, by tym razem pamiętać, i rozczarowuje tych, którzy mieli nadzieję, że poboczny wątek będzie miał ten sam efekt teraz. ,

 

Powrót Mrocznego Rycerza nie tylko zmienił perspektywę Batmana, ale także zmienił sposób postrzegania przez ludzi szlachcica Jokera. Premiera Batmana / Jokera w „Polowaniu na mrocznego rycerza” była szalona i krwawa (ułatwiła pojawienie się socjopatycznego zabójcy, którego Joker widział w filmach o Batmanie na żywo) i miejmy nadzieję, że przynajmniej ta część opowieści nadal trzyma się ekranu waga. Niestety efekt ten traci również skuteczność tłumaczenia. Aby zmieścić się w 76-minutowej grze, wygląd Jokera jest bardzo pospieszny (a ponieważ nadal jest to kreskówka, nawet jeśli zwraca się do dorosłych), bardzo przyćmiony w stosunku do tego, co Miller przedstawił w swojej książce.

Gwiazda Lost / Interesting Person, Michael Emerson, przedstawił się jako grający przerażające / ekscentryczne postacie i dlatego możemy sądzić, że będzie głównym kandydatem na głos Jokera. On nie jest. Powiem, że nie sądzę, aby wypróbowany i prawdziwy instrumentalista Jokera Mark Hamill był „idealny” do tej części; Frank Miller bardzo celowo stworzył swojego Jokera, aby był wersją, której świat nigdy wcześniej nie widział (sławny, w ślepym zaułku, zaciekle bezwzględny) i myślę, że inny aktor powinien wyrazić tę inną interpretację. Po prostu Emerson (z nadstawaniem nosa) nie jest właściwym kandydatem i czuje, że ma wiele kwestii do animowanych postaci, które dają im głos; nie wspominając o poczuciu, że aktor recytuje słowa Millera zamiast

 

Ponieważ segment Jokera nie do końca czuje się tak, jak powinien, nadal możesz mieć nadzieję, że epicki serial Batman / Superman, który uzupełnia historię Millera, odkryje różnicę. W rzeczywistości walka między dwoma superbohaterami jest radosna (zwłaszcza jeśli wiesz, że się kończy), ale dotarcie tam jest trochę żmudną pracą.

Jak argumentowaliśmy, cały szkic z czasów zimnej wojny, który ostatecznie napędza „schemat” Jokera i ostatecznie przekonuje Supermenet do konfrontacji z Batmanem, jest niestety przestarzały, a film śledzi wiele mniejszych wątków materiału źródłowego, dokładnie w dziurze w krętej narracji królika (np. Jim Gordon w chaosie przerwy w dostawie prądu – lub historia została wspomniana tylko w krótkiej prezentacji Green Arrow). Dla tych, którzy NIE chcą kolizyjnego rozluźnienia pracy Millera (czytaj: tych, którzy chcą historii Batmana), te różnice zwracają szczególną uwagę, podczas gdy (znowu) miłośnicy książek mogą zobaczyć takie rzeczy jak zadowolony prezydent Reagan, Robotyczna broń lub tłuszcz Jokera z dzieciństwa i pomarszczona Selina Kyle, by była głupia, gdy pojawia się na ekranie.

 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Filmowa akcja - recenzja numer trzy

   Głosy powracającej obsady (Peter Weller jako Batman, Ariel Winter jako Robin, David Selby jako Gordon) są równie solidne, jak za pierwszym razem – podczas gdy gwiazda Mark Tar Valley to doskonały Superman. Conan O’Brien, gospodarz talk-show, nawet wkracza do kamery jako gospodarz talk-show. Podobnie jak w części 1, styl animacji naśladuje małość i blokowanie środowisk i postaci Millera, jednocześnie wyglądając ostro i wyraźnie w formacie hi-def. Z wizualnego punktu widzenia zdecydowanie warto obejrzeć widok Blu-ray. Gdyby istniał sposób na ulepszenie wszystkich głównych wątków w bardziej efektywną i / lub zaktualizowaną narrację (z ryzykiem wybuchu fanów), Mroczny Rycerz powraca, część 2 mogłaby być lepszym filmem dla zmian. W obecnej sytuacji film jest wiernym z miłością odtworzeniem rodzącej się historii – na dobre lub na złe, w zależności od widza. Specjalne cechy Blu-ray Combo Pack Od szkicu do ekranu: Odnajdywanie procesu adaptacji (HD, 44 min): Reżyser Jay Oliva komentuje częś

Filmowa akcja - recenzja numer jeden

 Potwory to w zasadzie klasyczna historia chłopca spotykającego dziewczyny i nieznajomych: Andrew (Scoot McNairy) to amerykański fotograf, który podróżuje do Meksyku i próbuje sfotografować tragiczne konsekwencje niedawnych ataków obcych. Mówi się, że przez pewien czas meteoryt rozbił się na orbicie okołoziemskiej i eksplodował nad Meksykiem; wkrótce potem olbrzymi, uwiedziony, bioluminescencyjny obcy wynurzyli się z wody i migrowali na północ kraju z szybką reprodukcją. Obcy w większości wędrują po meksykańskiej dżungli, ale po prowokacji atakują ludzkość i obszary miejskie, pozostawiając za sobą spustoszenie. Po takim ataku zadaniem Andrzeja jest odnalezienie Samanty (Whitney Able) i odnalezienie jego eskorty. Andrew ma nadzieję, że córka właściciela publikacji kupi jej zdjęcia. Szef chce, aby jego córka pojechała do domu do jego narzeczonej, a Andrew widzi okazję, by zawsze cieszyć się karierą fotoreportera, więc on i Sam wyruszają w wspólną podróż, przywiązani do promu, który zabie